می خرامد غزلی تازه در اندیشه ی ماشاید آهوی تو رد می شود از بیشه ی مادانه ی سرخ اناریم و نگه داشته انددل چون سنگ تو را در دل چون شیشه ی مااگر از کشته ی خود نام و نشان می پرسیعاشقی شیوه ما بود و جنون پیشه ی ماسرنوشت تو هم ای عشق فراموشی بودحک نمی کرد اگر نام تو را تیشه ی ماما دو سرویم در آغوش هم افتاده به خاکچشم بگشا که گره خورده به هم ریشه ی ما... فاضل نظری

سپاس خدا را که در این سه سال و اندی که کوهی از مشکلات دور تا دورم را حلقه زدند و بر من و قلبم بی رحمانه تازیانه زدند، در سخت ترین روزها و لحظات نفس گیرم ، همراه و تسکین قلب بی قرارم بود. امروز و این لحظه دیگر جز برای عبرت به پشت سر نگاه نخواهم کرد هر چه بود و شد، دیگر گذشت و شد سرگذشت.... باز می کن